W ciągu minionych kilkunastu miesięcy (a w praktyce - od spektakularnego bankructwa i upadku banku inwestycyjnego Lehman Brothers 15 września 2008) jednym z aktywów wyróżniających się najwyższą stopą zwrotu było niezmiennie złoto. Wystarczy przecież pamiętać, że inwestorzy, którzy weszli na rynek złotego kruszcu na początku 2009 roku mogą dziś liczyć na premię powyżej 25%!

W połączeniu z innymi, bardziej tradycyjnymi atutami złota, za jakie powszechnie uznaje się funkcję długoterminowej ochrony kapitału przed inflacją, kompleksowego zabezpieczenia inwestycji w czasach zawirowań politycznych oraz, tradycyjnie już, idealnej lokaty kapitału w warunkach kryzysu gospodarczego, złoto jawi się jako prawdziwa opoka w czasach kryzysowej zawieruchy.

Ale czy tylko w okresie zawieruchy? Otóż nie - pomimo, że na początku bieżącego roku sytuacja w gospodarce światowej zdaje się stabilizować, a wskaźniki ją opisujące zatrzymały się na o wiele korzystniejszym poziomie niż na początku 2009, w dalszym ciągu złoto jest jednym z tych aktywów, na których można było przez miniony rok zarobić najwięcej. Jakie były przyczyny takiego trendu wzrostowego? Czy rozciągnie się on także na kolejne miesiące i lata?

Wśród wskaźników kojarzonych zwykle ze wzrostem ceny złota na pierwszym miejscu wymieniany był spadek relatywnej wartości dolara. Głęboki kryzys gospodarki amerykańskiej objawił się przede wszystkim deprecjacją amerykańskiej waluty, w której notowane są przecież kursy złota. Ponadto regres dolara wiąże się ze stałym i trudnym do nadrobienia spadkiem zaufania do tej wciąż zdecydowanie najpopularniejszej waluty, co przekłada się na wzrost zainteresowania alternatywnymi lokatami dla rezerw kapitałowych; w tym złotem (patrz funkcja ochrony kapitału w warunkach kryzysu walut „tradycyjnych”).

Wśród źródeł gwałtownego wzrostu zainteresowania inwestycjami w złoto wymienia się także obawę o nasilenie inflacji w nadchodzących miesiącach, a także rozczarowanie wobec tradycyjnych metod inwestowania, takich jak akcje, obligacje, fundusze inwestycyjne, itd.

Ponieważ jednak popyt na złoto – najstarszy przecież na świecie walor inwestycyjny – nie poddaje się łatwo płytkiej analizie i powierzchownym prognozom, pamiętać musimy o czynnikach niemierzalnych, odgrywających w przypadku żółtego kruszcu rolę równie istotną jak „twarde”, czysto ekonomiczne wskaźniki. A czasami też, jak uczy doświadczenie, nawet istotniejszą. Zespół takich „miękkich” przesłanek nazwać możemy magią żółtego kruszcu lub - w tonacji nieco bardziej poetyckiej – gorączką złota. Ludzkość od zarania dziejów postrzegała bowiem złoto jako najpewniejszą lokatę kapitału i najpewniejszy środek płatniczy. I o ile druga z tych funkcji straciła już dawno na znaczeniu, o tyle współcześnie zastąpiła ją funkcja pewnego środka inwestycyjnego.

Kombinacja wymienionych wyżej czynników ekonomicznych, a także tych mniej racjonalnych, psychologicznych, sprawia, że zarówno dla inwestorów, jak i samego złota nastały prawdziwie "złote czasy". Perspektywy na kolejne miesiące są obiecujące, a nastroje na rynku sprzyjać będą dalszym wzrostom.